කිලිනොච්චිය අල්ලා ගැනීම සනිටුහන් කරන රජයේ උත්සව පැවැත්වීමට එරෙහිව උතුරු ප්‍රජාවන්ගෙන් දැඩි විරෝධය

ලිබරේෂන් ටයිගර්ස් ඔෆ් තමිල් ඊලම් (LTTE) සංවිධානයේ හිටපු පරිපාලන මධ්‍යස්ථානය වූ කිලිනොච්චිය අත්පත් කර ගැනීම සනිටුහන් කරන නිල සෙelebration සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු පළාතේ වැසියන් දැඩි විරෝධය පළ කර ඇති අතර, එය උතුරු ප්‍රදේශය සහ රටේ දේශපාලන ආයතන අතර දශක ගණනාවක් තිස්සේ පැවති 긴장තාවයන් නැවතත් ඇවිළවීමට හේතු වී තිබේ.

සමහරුන්ට ජයග්‍රහණයක්, තවත් සමහරුන්ට වේදනාවක්

2009 ජනවාරි මාසයේ කිලිනොච්චිය අත් පත් කර ගැනීම ශ්‍රී ලංකාවේ දශක ගණනාවක් පුරා ඇදී ගිය සිවිල් යුද්ධයේ තීරණාත්මක හමුදා転換 ලක්ෂ්‍යයක් ලෙස සලකුණු කළ ද, උතුරේ බොහෝ දෙමළ වාසීන් මෙම සංවත්සරය සැමරීමට හේතුවක් ලෙස නොව, ගැටුමේ අවසාන අදියරවලදී ලද අහිමිකම්, අවතැන් වීම් සහ දුක් ගැහැට් සිහිපත් කරවන වේදනාකාරී සිද්ධිය ලෙස දකිති.

උතුරේ ප්‍රජාවන් සඳහා, නගරය අල්ලා ගැනීමට හේතු වූ හමුදා මෙහෙයුම් සමයේ දහස් ගණනක් සිවිල් වැසියන් මිය ගිය හෝ තම නිවෙස්වලින් අවතැන් කරන ලද බැවින්, මෙම සමරු උත්සව ඉතා සංවේදීතාවයෙන් තොර ක්‍රියාවක් ලෙස සැලකේ. ජීවිතාරක්ෂකයන් සහ දේශීය සිවිල් සමාජ කණ්ඩායම් තර්ක කරන්නේ, ජය පෙළපාලි සහ රාජ්‍ය අනුග්‍රාහකත්වයෙන් පවත්වන උත්සව, දෙමළ පවුල්වලට අතිශය ශෝකය ගෙන ආ ඉතිහාසයේ එක් පරිච්ඡේදයක් සැමරීමක් බවටම පත් වන බවයි.

ජය ගැනීමේ අහංකාරය ඉක්මවා සංහිඳියාව සොයා යාමේ ඇරයුම

ප්‍රජා නායකයන් සහ දෙමළ දේශපාලන නියෝජිතයන් රජයට ඉල්ලා සිටින්නේ එවැනි සන්ධිස්ථාන සනිටුහන් කරන ආකාරය නැවත සලකා බලන ලෙසයි. ඔවුහු අවධාරණය කරන්නේ, එක් ප්‍රජාවක ගේ කම්පනය අනෙක් ප්‍රජාවකගේ ජයග්‍රහණයක් ලෙස සලකන තාක් කල්, සැබෑ ජාතික සංහිඳියාවක් මුල් බැස ගත නොහැකි බවයි.

සමරු උත්සව පැවැත්වීම වෙනුවට, අධිකාරීන් විසින් යුද්ධයෙන් බැට කෑ ප්‍රජාවන්ගේ විසඳුම් නොලත් කරදරවලට ප්‍රතිචාර දැක්වීම සහ ශ්‍රී ලංකාවේ සියලු ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් අතර අර්ථවත් සම්බන්ධතා ගොඩනැගීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ යුතුය.

විවේචකයන් තර්ක කරන්නේ, රට දිගින් දිගටම යුද්ධයෙන් පසු සංහිඳියාවේ අභියෝග, සංක්‍රාන්තිකාලීන යුක්තිය සහ හිටපු ගැටුම් කලාපවල නැවත පදිංචි කිරීමේ අවශ්‍යතා සමඟ ගලනා මොහොතක, වාර්ෂික හමුදා ශෛලියේ සමරු උත්සව ජනවාර්ගික බෙදීම් ගැඹුරු කරන බවයි.

මතකයෙන් තවමත් බෙදී ගිය රටක්

කිලිනොච්චි සංවත්සරයට ලැබෙන විරුද්ධ ප්‍රතිචාර, ශ්‍රී ලංකාව ඒකාබද්ධ ජාතික ආඛ්‍යානයක් ගොඩනැගීමේදී මුහුණ දෙන පුළුල් අභියෝගය ඉස්මතු කරයි. සිවිල් යුද්ධයේ අවසානය දකුණේ බොහෝ දෙනෙකුට සහනයක් ගෙන ආ ද, යුද්ධය නිමා වීම දිවයිනේ උතුර සහ නැගෙනහිර පුරා ගැඹුරු මනෝවිද්‍යාත්මක හා භෞතික තුවාල ඉතිරි කර ගියේය.

• අවසාන හමුදා ප්‍රහාරය සමයේ දහස් ගණනක් සිවිල් වැසියන් මිය ගිය හෝ තුවාල ලැබූහ.
• 2009 මැයි මාසයේ යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසු ලක්ෂ ගණනක් අය රඳවා ගැනීමේ කඳවුරු වෙත අවතැන් කරන ලදී.
• උතුරේ බොහෝ පවුල් තවමත් අතුරුදහන් වූ ඥාතීන් පිළිබඳ පිළිතුරු සොයමින් සිටිති.
• ප්‍රදේශයේ යුද්ධයෙන් පසු සංවර්ධනය අසමාන සහ හමුදාකරණය වූ ලෙස බහුලව විවේචනය කර ඇත.

මානව හිමිකම් සංවිධාන අඛණ්ඩව ශ්‍රී ලංකාවේ අනුප්‍රාප්තික රජයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ, බලපෑමට ලක් වූ ප්‍රජාවන් ජය ගැනීමේ අහංකාරයක් ලෙස සලකනු ඇතැයි යන අවදානමක් ඇති සමරු උත්සව ඉක්මවා,책임භාරිත්වය සහ සත්‍ය සොයා ගැනීමට ප්‍රමුඛතාවය ලබා දෙන ලෙසයි.

ශ්‍රී ලංකාව දිගුකාලීන සාමය හා ජනවාර්ගික සුහදතාවය සොයා ගැනීමේ ගමනේ දිගටම යන විට, උතුරු වැසියන්ගේ විරෝධය යුද්ධයේ තුවාල තවමත් සුව වී නොමැති බවත්, ඉදිරි මාර්ගය සියලු ප්‍රජාවන් ජාතික කතාන්දරයට සැබවින්ම ඇතු

අදාළ වීඩියෝව