ශ්රී ලංකාවේ උපාධිධාරී රැකියා විරහිත භාවයේ අර්බුදය: රටට තවදුරටත් නොසලකා හැරිය නොහැකි මිළෙකින් යුත් පරස්පර විරෝධය
අධ්යාපනයට ආයෝජනය කරන, එහෙත් උපාධිධාරීන්ට රැකියා සැලසීමට අරගල කරන රාජ්යයක්
ශ්රී ලංකාව දිගු කලක් තිස්සේ ඉහළ සාක්ෂරතා අනුපාත සහ ශක්තිමත් රාජ්ය අධ්යාපන පද්ධතියක් පිළිබඳ ආඩම්බරයෙන් සිටී — මෙකී ජයග්රහණ ඓතිහාසිකව මෙම දූපත් රාජ්යය කලාපයේ බොහෝ අසල්වැසි රටවලින් වෙන් කොට දැක්වීය. එහෙත් මෙම ආඩම්බරජනක සම්ප්රදාය යටතේ ගැඹුරු හා මිළ අධික පරස්පර විරෝධයක් සැඟවී ඇත: සෑම වසරකම දහස් ගණන් විශ්වවිද්යාල උපාධිධාරීන් රැකියා වෙළඳපොළට ඇතුළු වන නමුත්, අර්ථවත් රැකියාවක් ලැබීම කළකිරවන ලෙස අතිශයින් දුෂ්කර බව ඔවුන්ට හැඟී යයි.
ගැටලුවේ විශාලත්වය
ශ්රී ලංකාවේ උපාධිධාරී රැකියා විරහිත භාවය නව සංසිද්ධියක් නොවේ; එහෙත් එහි අඛණ්ඩ පැවැත්ම සහ වර්ධනය වන පරිමාණය, එය අද රට මුහුණ දෙන වඩාත්ම හදිසි සමාජ-ආර්ථික අභියෝගයන්ගෙන් එකක් බවට පත් කර ඇත. තමන්ගේ උපාධිය ලබා ගැනීම සඳහා වසර ගණනාවක් කැප කළ තරුණ තරුණියන්, ක්රමයෙන් තම සුදුසුකම්වලට ගැළපෙන රැකියාවක් නොමැතිව සිටිනු දක්නට ලැබෙන අතර, ඒ හේතුවෙන් බොහෝ දෙනෙකු ස්වකීය කුසලතා මට්ටමට නොගැළපෙන තනතුරුවලට යොමු වීමට හෝ විදේශගාමී වීමට තල්ලු කෙරෙති.
පරස්පර විරෝධය ඉතා පැහැදිලිය: රාජ්යය සිය තරුණ පරපුර අධ්යාපනය කිරීමට සැලකිය යුතු රාජ්ය මුදල් වැය කරන නමුත්, උපාධිධාරීන්ට සුදුසු රැකියා නොලැබෙන විට එම ආයෝජනයෙන් ලැබෙන ආර්ථික ඵලදාව සීමිත වේ. මෙය සිදුවන්නේ ව්යක්තීන්ට සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වලට පුද්ගලික පසුබෑමක් ලෙස පමණක් නොව, ජාතික ආර්ථිකයට සිදුවන ක්රමවත් හානියක් ලෙසිනි.
අධ්යාපනය සහ කර්මාන්තය අතර නොගැළපීම
මෙම අර්බුදයේ හරයෙහි, ශ්රී ලංකාවේ විශ්වවිද්යාල නිපදවන්නේ කුමක් ද සහ රටේ සේවා යෝජකයන්ට ඇත්තෙන්ම අවශ්ය කුමක් ද යන්න අතර මූලික විසංධිභාවයක් පවතී. දශක ගණනාවක් තිස්සේ බොහෝ දුරට නොවෙනස්ව පැවති උපාධි වැඩසටහන් බොහෝ විට ශිෂ්යයන්ට නූතන කර්මාන්ත අවශ්ය කරන ප්රායෝගික, තාක්ෂණික සහ ඩිජිටල් කුසලතා ලබා දීමෙන් අසමත් වේ.
මේ අතර, උපාධිධාරීන් සංඛ්යාව වසරෙන් වසර ඉහළ යද්දීත්, නිසි හැකියාවන් සහිත අපේක්ෂකයන් සොයා ගැනීමේ දුෂ්කරතා පිළිබඳව පෞද්ගලික අංශය වාර්තා කිරීම දිගටම සිදු කරයි. ප්රතිඵලය වන්නේ කළකිරවන 膠着 ස්ථිතියකට හසු වූ ශ්රම වෙළඳපොළකි — ඉතා අල්ප සුදුසු ධුර රාශියකට ඉතා විශාල උපාධිධාරී පිරිසක් එරෙහිවන අතර, තීරණාත්මක අංශවල සැබෑ කුසලතා හිඟකම් දිගටම පවතී.
සැඟවුණු ආර්ථික වියදම
මානවීය වියදමෙන් ඔබ්බට, උපාධිධාරී රැකියා විරහිත භාවය සැලකිය යුතු ආර්ථික බරක් ද දරයි. සුශික්ෂිත ශ්රම බලකායකින් ලැබිය යුතු ඵලදායිතා ලාභය, අධ්යාපනය ලත් ව්යක්තීන් අක්රීයව හෝ සිය සුදුසුකම්වලට නොගැළපෙන රැකියාවල නිරත වන විට ප්රායෝගිකව සාක්ෂාත් නොවේ. පාරිභෝගික වියදම් පහළ වැටේ, බදු ආදායම් ඉලක්කයට නොපෙනේ, සහ රාජ්යයට අමතර සමාජ සුබසාධන පීඩනයන්ට මුහුණ දීමට සිදු විය හැකිය — ඒ අතරතුරම, ඒ අධ්යාපනය ලබා දීමේ වියදම දැනටමත් දරා ඇති රාජ්යයට.
මොළ පලා යාමේ ප්රශ්නය ද ඉන් ඔබ්බට යයි. රට තුළ සීමිත අනාගත ඉදිරිදර්ශනයන්ට මුහුණ දෙමින්, ශ්රී ලංකාවේ දක්ෂතම උපාධිධාරීන්ගෙන් ඉහළ ගණනාවක් තම වෘත්තීය ජීවිත සහ ජීවන බිදේශයේ ගොඩ නංවා ගැනීමට තෝරා ගනිති. ප්රේෂණ යම් ආර්ථික ප්රතිලාභයක් ලබා දෙද්දී, දිගු කාලීන නිපුණ මානව ප්රාග්ධනය නැතිවීම රටේ නවෝත්පාදනය සහ සංවර්ධනය සාක්ෂාත් කර ගැනීමේ ධාරිතාව දුර්වල කරයි.
කුමක් වෙනස් විය යුතු ද
මෙම පරස්පර විරෝධය විසඳීමට අවශ්ය වන්නේ බහු විධ අංශ හරහා සම්බන්ධිත හා අවංක ප්රතිසංස්කරණයකි. වඩාත් පුළුල් ලෙස
💬 Join the Discussion 0
Be the first to share your view on this story.